Verlepte sla en meer

Afval-R_B_by_Burkard-Vogt_pixelio.de_.jpgStrak tegen het asfalt met langsdenderende trucks uit oostelijke windstreken, bereiken we de fermata. ‘Fermentatie’, denk ik direct. Ik zie bacteriën en schimmels voor me die het één omzetten in het ander. Enzymen en verrotting. Gisting – ‘bier van hoge gisting, wijn, verlepte sla in de ijskast’, de producten en processen flitsen door mijn hoofd, de associatiemachine draait goed bij hoge temperatuur – net als het fermentatieproces. Het is warm. Een graad of 28, 29. De weg ernaar toe is gevaarlijk – geen voetpad, geen fietspad, alleen het asfalt van de SS11. ‘De drukste weg in de regio’, vertelt de gastheer voor een overnachting. ‘Vrachtwagens uit Oost Europa betalen liever geen tol en nemen deze route’.

Naast mij dendert truck 280, voor mij liggen zeven plastic flessen, twee bundels afgewerkte kleren (ik herken een t-shirt, een mannenslip, verschillende kleuren sokken en een rokje), drie platgetrapte pakken frisdrank, één opgebolde en twee waarin melk heeft gezeten (ik zie de scheut zure melk van vorige week uit het pak brokkelen in mijn thee), een paar sandalen en één laars. Twee autobanden en een bergje verzameld restafval – alsof de rest gescheiden is. Schillen en fruit – beide rottend. Het is een grote hoeveelheid rotzooi op een klein aantal vierkante meters rond de fermata. ‘Er moet toch een schimmel te ontwikkelen zijn, bacteriën te kweken, moleculen te bouwen, fermentatieprocessen in gang te brengen die korte metten maken met dit soort afval.’ Mijn hersenen maken wilde afvalmachines die de mooiste producten uitscheiden. Ze worden even afgeleid als ik een zware dieselwalm van een oude Ford Transitbusje-omgebouwd-tot-camper inadem.

Het is zaterdag en er komen steeds meer mensen bij de fermata. Een van de wachtenden gooit zijn lege blikje weg. ‘Die lag nog niet bij de verzameling’, bedenk ik. De nieuwe producten makende afvalfermenteermachine in mijn hoofd verteert ook het blikje. Om de hoek draait de bus onze kant op. Fermata staat voor bushalte en in de veertig extra minuten (op zaterdag rijdt de bus een keer per uur en niet elke twintig minuten) heb ik ideeën laten opborrelen voor een nieuwe zoektocht om onze immer groeiende afvalberg te verkleinen. Genoeg stof voor een column, te kort tijd voor een all-inclusive oplossing. De fermata prossima, volgende halte, is Venetië. Wat een mooie stad. Mijn gedachten gaan naar Klein Orkest: ‘Er drijft een lijk door de grachten van Venetië – en het ziet er niet best uit’. De golven spelen met tientallen lege waterflesjes.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s